បុរស និងក្មេងប្រុសមូស្លីម Bosniak ត្រូវបានសម្លាប់ដោយកងកម្លាំងស៊ែប៊ីរបស់បូស្នៀ នៅក្នុងតំបន់ដែលបានកំណត់ក្នុងទីក្រុងអឺរ៉ុបខាងកើត ដែលត្រូវបានប្រកាសថាមានសុវត្ថិភាពដោយក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ។
ក្រោយមកអង្គការសហប្រជាជាតិបានទទួលស្គាល់ការបរាជ័យរួមក្នុងការទប់ស្កាត់ការប្រល័យពូជសាសន៍ Srebrenica ។
អ្នកនៅរស់រានមានជីវិតបីនាក់បានពន្យល់ពីរបៀបដែលពួកគេធ្វើការជាអ្នកថែរក្សា និងអ្នករក្សាទុកឯកសារនៅឯ Srebrenica Memorial ដើម្បីធានាថារឿងពិតនៃការប្រល័យពូជសាសន៍ត្រូវបានប្រាប់។
មជ្ឈមណ្ឌលនេះត្រូវបានគេសាងសង់ជាកន្លែងដែលមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ធ្លាប់ស្វែងរកការការពារពីកងរក្សាសន្តិភាពរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ។
UN News / Nathan Beriro
Almasa Salihovic គឺជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ Srebrenica Memorial ។
Almasa Salihovic៖ ខ្ញុំមានអាយុប្រាំបីឆ្នាំនៅពេលដែលខ្ញុំរួចផុតពីការប្រល័យពូជសាសន៍ Srebrenica ។ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ ហើយពូទាំងសងខាងរបស់ម្តាយខ្ញុំ និងឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានសម្លាប់។ មានមនុស្សស្លាប់ចំនួន ៨.៣៧២នាក់។
Azir Osmanovic៖ មានប៉ុស្តិ៍ត្រួតពិនិត្យមួយនៅលើផ្លូវធំដែលបុរសនិងក្មេងប្រុសត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា។ ហើយក្រោយមកមនុស្សទាំងនេះជាច្រើននាក់ត្រូវបានគេសម្លាប់។
អង្គការសហប្រជាជាតិ / Darko Zecevic
មជ្ឈមណ្ឌលរំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ Srebrenica មានជញ្ជាំងនៃរូបភាព និងការតាំងពិព័រណ៍ស្បែកជើងរបស់បុរស និងក្មេងប្រុសដែលត្រូវបានសម្លាប់។
Almasa Salihovic៖ ខ្ញុំពិតជាជឿថា ការចងចាំនេះនឹងជួយអ្នក និងគ្រួសារអ្នកជាសះស្បើយ។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំនិទានរឿងអំពីបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ អំពីគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំស្រមៃថាខ្លួនឯងកំពុងនិទានរឿងរបស់ពួកយើងទាំងអស់គ្នា។
ខ្ញុំបានជ្រើសរើសពិសេស Srebrenica Memorial កាលពីប្រាំឆ្នាំមុន ជាកន្លែងដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមការងាររបស់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំតែងតែចង់ផ្តល់វត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ដល់ខ្លួនខ្ញុំ ដើម្បីរំលឹកដល់ការចងចាំ។
UN News / Nathan Beriro
Amra Begic Fazlic
Amra Begic Fazlic៖ យើងបានភៀសខ្លួនចេញពី Srebrenica ចន្លោះឆ្នាំ 1992 និង 1995។ ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ 2003 ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តត្រឡប់ទៅ Srebrenica ហើយព្យាយាមរកវិធីដើម្បីរស់នៅទីនេះម្តងទៀត។ វាមិនងាយស្រួលទេ។
យើងភាគច្រើនបានសម្រេចចិត្តត្រឡប់មកវិញ។ យើងគិតថាយើងត្រូវនៅជិតមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើង។ ដើម្បីបញ្ចប់ដំណើរការកំណត់អត្តសញ្ញាណ សូមកប់ពួកវានៅទីនេះនៅមជ្ឈមណ្ឌលរំលឹក ហើយមានកន្លែងសម្រាប់ទស្សនាពួកគេ។
UN News / Nathan Beriro
Azir Osmanovic អ្នកថែរក្សានៃ Srebrenica Memorial ។
Azir Osmanovic៖ នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់យើង និងកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្ញុំក្នុងការនិយាយអំពីវា អំពីអំពើប្រល័យពូជសាសន៍នៅ Srebrenica និងអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលយើងរស់រានមានជីវិតនៅទីនេះ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំទេ វាជារឿងរបស់មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ដែលនៅទីនេះអំឡុងពេលការឡោមព័ទ្ធទីក្រុងនេះ។
យើងមានទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ជនរងគ្រោះនៃអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ដែលត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងផ្នូរដ៏ធំរួមជាមួយនឹងសាកសពជនរងគ្រោះ។ ស្បែកជើងកវែងនេះជារបស់បងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ។ គាត់គឺជាក្មេងប្រុសអាយុ 16 ឆ្នាំនៅពេលដែលគាត់ត្រូវបានគេសម្លាប់។ បងប្អូនប្រុសពីរនាក់របស់គាត់ក៏ត្រូវបានសម្លាប់ដែរ។
អង្គការសហប្រជាជាតិ / Darko Zecevic
ផ្នូរសម្គាល់កន្លែងសម្រាកចុងក្រោយរបស់បុរស និងក្មេងប្រុសដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ Srebrenica ។
Almasa Salihovic៖ អ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចបំផុតគឺមនុស្សបដិសេធ។ ជំនាន់ដែលក្មេងជាងខ្ញុំឥឡូវធំឡើងជាមួយនឹងនិទានរឿងមិនពិតថាគ្មានអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ គ្មានឧក្រិដ្ឋកម្មសង្គ្រាមកើតឡើង ហើយមនុស្សដែលត្រូវបានសម្លាប់នៅទីនេះគ្រាន់តែជាទាហានប៉ុណ្ណោះ។ នៅទីនេះយើងដោះស្រាយជាមួយការពិត។
Amra Begic Fazlic៖ តាមនិយមន័យ ការបដិសេធអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ គឺជាដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃការប្រល័យពូជសាសន៍។ ជាអកុសល នៅទីនេះនៅប្រទេសបូស្នៀ ឥឡូវនេះយើងអាចនិយាយអំពីរឿងបន្ទាប់។ វាជាការលើកតម្កើងឧក្រិដ្ឋជនសង្គ្រាម។
តើអង្គការសហប្រជាជាតិកំណត់និយមន័យអំពើប្រល័យពូជសាសន៍យ៉ាងដូចម្តេច? សូមអានបន្ថែមនៅទីនេះ។
ទិវាអន្តរជាតិនៃការឆ្លុះបញ្ចាំង និងការចងចាំនៃការប្រល័យពូជសាសន៍ Srebrenica ឆ្នាំ 1995 ត្រូវបានប្រារព្ធជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃទី 11 ខែកក្កដា។
