សម្រង់នេះបង្ហាញពីថាមពលនៃការគិត និងការស្រមើលស្រមៃរបស់មនុស្ស។ Virginia Woolf ចង្អុលបង្ហាញថា ទោះបីជាមនុស្សព្យាយាមគ្រប់គ្រងលំហ សៀវភៅ ឬឱកាសក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់អាចគ្រប់គ្រងចិត្តរបស់មនុស្សបានពិតប្រាកដដែរ។ សេរីភាពក្នុងការយល់សប្តិ សួរដេញដោល និងស្រមៃតែងតែមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួន និងមិនអាចរំលោភបាន។
Source link
