អស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ ស្ត្រីត្រូវបានទុកចោលពីសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រ សៀវភៅសិក្សា និងពេលខ្លះសូម្បីតែភាសាបារាំង។ ក្នុង ខែមីនារបស់ស្ត្រី, Annick Cojean, Sophie Couturier និង Emma Ère កំណត់ដើម្បីជួសជុលនេះ។ អ្នកកាសែតដែលមានវត្តមាននៅក្នុងមហោស្រពសៀវភៅ Hyères ប្រាប់ពីរបៀបដែលរឿងកំប្លែងនេះនាំអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តដ៏អស្ចារ្យ Michelle Perrot ដែលជាអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវនៃប្រវត្តិសាស្ត្រស្ត្រី ចូលទៅក្នុងការសន្ទនាជាមួយក្មេងជំទង់សម័យទំនើប។
“វាជាការល្អណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យ Michelle ក្លាយជាតួអង្គកំប្លែង ទោះបីជាវាមិនមែនជាផ្នែកនៃវប្បធម៌របស់នាងក៏ដោយ។”Annick Cojean ញញឹម។ នេះបង្កើតការសន្ទនាឆ្លងជំនាន់ជាមួយតួអង្គកំប្លែងផ្សេងទៀតដែលជាក្មេងស្រីអាយុ 17 ឆ្នាំ។ “Michelle Perrot និយាយអំពីថាតើវាចាំបាច់ប៉ុណ្ណាក្នុងការតស៊ូដើម្បីស្ត្រី សិទ្ធិទទួលបានការអប់រំ ការបោះឆ្នោត ការរំដោះខ្លួន…”អ្នកកាសែតបន្ត។
ការសរសើរដល់ស្ត្រីដែលមើលមិនឃើញ
ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភាពមើលមិនឃើញរបស់ស្ត្រីគឺជាចំណុចកណ្តាលនៃការពិភាក្សា។ ឧទាហរណ៍? “ភាសា និងវេយ្យាករណ៍ដែលបានអនុម័តដោយបណ្ឌិតសភាបារាំង ជួនកាលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីកាត់បន្ថយតួនាទីរបស់ស្ត្រី។ តាមក្បួន “បុរសមានអាទិភាពលើភាពជាស្ត្រី” – ដែលមិនមានពីមុនមក – ត្រូវបានអនុវត្តក្រោមការដឹកនាំរបស់អ្នកវេយ្យាករណ៍ដែលបញ្ជាក់ថា “ការរួមភេទដ៏ថ្លៃថ្នូគឺចាំបាច់ជាការរួមភេទរបស់បុរស” ។នាងនិយាយដោយរំភើប។
ការឆ្លុះបញ្ចាំងនេះត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងទំព័រនៃតួអង្គទាំងពីរនេះ ដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់កន្លែងនិមិត្តសញ្ញានៅទីក្រុងប៉ារីស និងឆ្លងកាត់ផ្លូវដែលមានតួលេខប្រវត្តិសាស្ត្រ Countess of Ségur, George Sand, ប៉ុន្តែក៏មានបដិវត្តន៍ Gisèle Halimi និង Simone Veil.
ពីអតីតកាលដល់បច្ចុប្បន្ន វីរនារីទាំងពីរនៃការងារនេះក៏ប្រាប់ពីរឿងរ៉ាវនៃស្ថានភាពរបស់ស្ត្រីជុំវិញពិភពលោកនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះផងដែរ។ “នៅក្នុងផ្នែកទាំងមូលនៃពិភពលោកនៅតែមានភាពមើលមិនឃើញនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ យើងកំពុងនិយាយអំពីស្ត្រីអាហ្វហ្គានីស្ថាន និងអ៊ីរ៉ង់ដែលឆ្លងកាត់នរក។ យើងក៏កំពុងនិយាយអំពី Gisèle Pelicot ដែលជាឥស្សរជនសហសម័យ”។
រឿងកំប្លែងដើម្បីបង្ហាញពីប្រវត្តិសាស្ត្រ
រង្វាន់ Albert London ឆ្នាំ ១៩៩៦ សម្រាប់ស៊េរីរបស់គាត់។ ការចងចាំរបស់ ShoahAnnick Cojean កំពុងប្រើរឿងកំប្លែងកាន់តែច្រើនឡើងៗ “និយាយទៅកាន់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ។ ដើម្បីបំភ្លឺដល់បច្ចុប្បន្ន យើងត្រូវយល់ថាយើងមកពីណា។ បើគូរប្រើបានល្អ បើធ្វើបានល្អ វាជាការគាំទ្រដ៏អស្ចារ្យ”។.
ដំបូងឡើយ នាងមានការស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់នាងបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័ស នៅពេលដែលនាងបានបោះពុម្ពសៀវភៅដំបូងរបស់នាងអំពី Simone Veil ។ “ខ្ញុំខ្លាចថារឿងកំប្លែងនឹងមានលក្ខណៈកំប្លែង។ ប៉ុន្តែមិនមែនទាល់តែសោះ។ វានាំមកនូវភាពទន់ភ្លន់ ភាពទន់ភ្លន់ និងអារម្មណ៍ជាច្រើន។”
ការងាររបស់គាត់នៅលើ Shoah ក៏ត្រូវបានកែសម្រួលទៅជារឿងកំប្លែងផងដែរ។ “វាសំខាន់ជាងពេលមុនក្នុងការឆ្លងកាត់រឿងនេះ។ ប្រសិនបើយើងអាចធ្វើវាបានតាមរយៈការគូរ តាមរយៈការរៀបរាប់ខ្លីៗ តាមរយៈការបង្ហាញខ្លួនយើងតាមរបៀបផ្សេងៗ យើងត្រូវធ្វើវា។ យើងត្រូវតែបង្ហាញតាមមធ្យោបាយណាមួយដែលអាចធ្វើទៅបាន”។បញ្ចប់ Annick Cojean ។
